Ik ben van mijn bijgeloof gevallen

In Brazilië ben ik in een katholiek gezin opgegroeid.

Met mijn moeder ging ik elke zondag naar de mis. Maar als het nodig was, gingen wij ook naar meneer Angelo, een man die “mau olhado” kon uitbannen met zijn speciale gaven en kruiden.

“Slechte ogen”, letterlijk vertaald, betekent dat iemand jaloers op jou is. Dan wordt je daar verdrietig of ziek van.

In ons gezin waren een aantal bijgeloven echt regels voor ons thuis. Mijn broer en ik moesten deze strict volgen. Ik noem hier een paar van de ‘wetten’ van mijn kindertijd:

- Nooit eten voor een spiegel: je mond blijft in de kauwstand staan.

- Nooit douchen na het eten: je gaat gelijk dood!

- Nooit schoenen onderste boven laten ligen: dit brengt ongeluk.

- Nooit bestek op de grond laten vallen: dat brengt ruzie. Als het een vork is, is de ruzie met een man; als het een lepel is, gaat er iets met een vrouw gebeuren.

- Nooit een ster met je wijsvinger aanwijzen: er komt een wrat op je vinger.

- Wil je dat de vervelende gast je huis verlaat? Zet dan een bezem achter de voordeur.

- Wil je dat aardig bezoek snel naar je huis komt? Roep zijn of haar naam drie keer achter de voordeur.

Ik heb geen idee waar al deze bijgeloven vandaan komen. Er waren nog meer van dit soort regels… en verder voedden onze ouders ons uitstekend op.

Submarina wil weten: Bestaat dit soort bijgeloof ook in Nederland?